Następne trupy położyli pod drzewami Dzieci, które bały się czarnej wody. Zginęły ze śmiesznym grymasem na twarzy. Krew, jeszcze ciepła, topi śnieg. Oblodzoną drogą powracają kaci, którym Ksiądz odpuszcza i błogosławi, w To wielkie święto. Za nimi wozy ze słodkim winem, Ostatki minionego sezonu. Pod ciemnym sufitem, miejscowy Kaleka zabawia wszystkich Żonglując szklanym okiem. Za stołami kobiety nakładają na głowy Wieńce z ziół, pomogą strawić mięso, i Nucą wesołą melodię, a mężowie palą tytoń. W kątach chudzielce w melonikach, Czekają na wędzone ozory dziecięce, Pokazując ostre zęby w szerokich uśmiechach. A tam, głodne psy rozwleką resztki Między świerki.