Elektrycznych gwiazd sznury zapalono nad miastem by oświetlić ten miejski szaro- burawy syf wypełzają z zaułków kształty dzikie, niejasne pomieszały się znowu puzzle z betonu płyt Idą tłumy posępne w korowodzie wśród ulic, kibicują im w ciszy zgasłe światła neonów w śród szarości betonu na początek konwoju przepychają się jeden za drugim Jedni niby posągi takie chłodno- milczące w zastygniętych mimikach papierowych swych twarzy w oczy obce wpychają swoje zastygłe łokcie ale obraz ich jakby bez skazy Drudzy inną kolumnę tworzą obok tej pierwszej ale jakby weselsze ich miny a ubrani są w myśli, słowa, gesty błazeńskie żaden ślad się nie kreśli za nimi Innych kręto gdzieś wiedzie karłowaty przywódca ale oni jak ślepe i bezradne szczenięta niby wolni, a w pętach w zalepionych swych ślepiach widzą tylko świat cały po krótce Są też tacy co pięści zaciskają wśród przekleństw wzrok swój wilczy rzucają po kątach - wilcze zęby splamione strugą krwi niezaschniętej ledwo co zarżniętego zająca I są tacy co krok swój przerywają by upaść i całować po stopach pustogłowe miernoty te komercji wytwory, żywią się na ich trupach, które gniją przed telewizorem A ja idę na przekór i przepycham się przez tłum który z prądem ulicy w dół spływa ktoś mnie łapie i szarpie, krzyczy: nie tędy durniu! ale on mnie pomylił z kimś chyba Ja przepycham się przez to zbiegowisko goryli przez ten pełen zamętu dawno zdziczały rój i wiem jedno, że z nimi nie chcę iść ani chwili może tak nie jest modnie, ale wybór to mój! Świt się budzi a ludzie zaciągają na szyby zasłon ciemne i ciężkie bariery nie daj Boże by światło się przez ciemność przebiło i raz pierwszy im w oczy błysnęło Niechaj idzie korowód w próżnych godzin krainy niech rozbrzmiewa wśród nocy popędzanych nóg zgrzyt rozpływają się cieniu, gwiazdy zgasły nad nimi znów się w całość składają puzzle z betonu płyt.