Płynie po rosie o bladym poranku łoskot fal lekkich od strony jeziora, szumią szuwary pieśń o kochankach co byli tu,ledwie wczoraj Ona mu w oczy zerkała ukradkiem on patrzył w dal- milczał, słuchał jak w toni przejrzystej i na serca dnie coś szumi i wybucha Wzrok wlepił w wodę bladą od światła księżyca co wzniósł się nad nimi, i wypatrywał, czego? zagadka... pewne, że myślą gdzieś płynął Może syrenę dostrzegł wśród iskier tańczących na fal grzbietach i omamiła oczy tak bystre pół ryba, pół kobieta Dziewczyna czasem westchnęła cicho w dłoni mnąc kwiat białej róży już chciała mówić, szepnęła, zmilkła a szept się w ciszy zanurzył Co za spotkanie w księżyca świetle? takie milczące, nieczułe Pełne goryczy, smutkiem przejęte i skwitowane bólem On się przebudził, szepnął, że wróci, że wróci i już z nią zostanie przytulił mocno a potem puścił - spotkanie to było rozstaniem Czy wróci? Nie wiem i nie wie księżyc co za latarnie im służył zabrała woda w toń gładką nieżyw pomięty kwiat białej róży.