a ja tak pragnę powiem wam znów stanąć na wydm szczycie podziwiać grę wzburzonych fal i taniec mew w błękicie z bryzą przesiewać biały piach i pleść warkocze z piany a w labiryntach dzikich dróg przekraczać nowe bramy patrzeć naturze prosto w twarz gdy chłoszcze stare klify chłonąć szumiący stary las i gorzki smak żywicy radować serce wschodem dnia i zachód pieścić w duszy z wiatrem żeglować w siną dal kamienie niech czas kruszy