witasz jak zawsze słonym oddechem kojącym szumem jak rozgrzeszenie bryzą co chłodzi rozgrzane ciało przynosząc ulgę i zapomnienie wzywasz i kusisz namiętnym śpiewem niczym syreny młodych żeglarzy czułą pieszczotą otulasz stopy o czymś z mewami po morsku gwarzysz czasami niczym wielki generał armię grzywaczy rzucasz do boju i biada temu kto stanie w szranki kładziesz pokotem niesfornych wojów na koniec słońce złotą buławą ucisza wszystkie kłótnie i spory nadchodzi wieczór czas kontemplacji natura uczy ludzi pokory a gdy zamykam zmęczone oczy błękitna mewa sprowadza sen sen o cudownym bałtyckim morzu które mnie wzywa w daleki rejs