mam tylko słowa serce kochające zachody słońca kropelki rosy łabędzie żeglujące dumnie po stawie czasem uronię łzę nad zastygłym motylem ptakiem który wypadł z gniazda pochylę się nad kwiatem żeby poczuć jego piękno nie jestem już złotym wschodem kalejdoskopem barw halnym wiatrem łamiącym młode brzózki jestem jesienią ptakiem szykującym się do odlotu powracającym echem niechcianym lustrem pogwałceniem młodości