spoglądam na coraz krótszy cień łapię nitki wspomnień z których tkam pled na chłodne wieczory mógłbym cofnąć zegary lecz to niczego nie zmieni liść nie stanie się pąkiem nocą otulony pierzyną kiedy przychodzą sny niczym motyl wracam do kokonu nie czując grawitacji ranek znowu sprowadza na ziemię głębokim rozczarowaniem tylko niespokojny duch niczym rączy rumak wciąż ściga się z czasem Andrzej Iwanowicz, Wrocław 16.02.2022r