otulam się wiosną niczym aksamitnym płaszczem karmię się jej oddechem jak mlekiem matki wdycham zapach ziemi pachnie domem i chlebem przenikam do jej wnętrza potykając się o ból kiedy śmierć okrada ją z miłości unoszę głowę krople deszczu spływają po moim policzku gdy ludzka nienawiść uderza żelazną pięścią w jej serce Andrzej Iwanowicz, Wrocław 21.03.2022r