nie lubię pożegnań

smutek warkot silnika puste ulice tylko mijane bilbordy z chłodną obojętnością wtapiają się w mrok widzę jeszcze namiętne spojrzenie ciepły uśmiech pocałunek który jak motyl przysiadł na zamglonej szybie usta próbujące ukryć drżenie ciemność połyka kilometry stęsknione dłonie zapisują w opuszkach palców pamięć twojego ciała zostałaś w gwarze ulic wielkiego miasta tramwajów przystanków kradnących czas w tysiącach obojętnych spojrzeń mała niepozorna walcząca o przetrwanie w anonimowym złowrogim świecie wiem będziemy razem odległości się nie liczą tylko serce staje się mniejsze skurczone ukrywa się pod płaszczem wspomnień uciekając przed czasem bez ciebie