dłużej erato ty jesteś moją poezją spłynęłaś białym obłokiem malując w sercu niebo zachód wschodem zapłonął i odpływ stał się przypływem ziarno rzucone w piasek pachnącym wyrosło chlebem inaczej smakuje życie odeszły zmartwione cienie smutki porwała leta zakwitły splecione dłonie