powroty

stoję zagubiony wpatrzony w ołtarz przykryty obojętnością słowa spływają niczym deszcz po ortalionie znikając w kałużach zapomnienia święci spoglądają niewidzącym wzrokiem Chrystus sam kontempluje swoją mękę twarze na obrazach rozpływają się w ironicznym uśmiechu skrzydła aniołów postrzępione niczym moje myśli spoglądam na rzeźbę wyciągnięty palec kościstej dłoni zagłębia się w serce dotykając pustki moja prośba o natchnienie powraca ciszą zostałem sam by odnaleźć siebie nagle kościołem wstrząsa chóralny śpiew hymn do cecylii budzi duszę słyszę niebiańskie głosy znowu jesteś ze mną