światło jaskrawe pokój zalewa lampka i stolik mu towarzyszą odchodzi niczym gasnąca gwiazda żegnany zimną szpitalną ciszą jak ścięte kwiaty w kruchym wazonie ostatni oddech łapie listkami soki już nie chcą w łodydze krążyć i tylko przeszłość wraca nocami za oknem piękna i mroźna zima śnieżne obłoki słońce przykryły chciałby ulepić jeszcze bałwana lecz w drżących dłoniach brakuje siły łezka po bruździe samotnie spływa uśmiech na ustach powoli gaśnie jeszcze swą młodość w sercu przeżywa lecz wie że wkrótce na wieki zaśnie