22 października godz. 10:00 Na płocie rozwiany bluszcz niczym płonące fale. Nadal tak dmie, że nawet praca wzięła wolne. Zagubiony w nicnierobieniu lustruję wzrokiem pusty parking. Zdziwienie siedzące obok z niedowierzaniem kiwa głową. Potrącony myślami długopis postawił kropkę nad i Machnąłem ręką i tak niewielki pożytek z tego drapaka. Chciał może spytać - I co dalej ? Ale nie wierzę w jego dobre chęci. Przeciąg przewrócił niezapisaną kartkę niczym wyrzut sumienia. Zakipiała woda. Może mocna kawa sprowadzi mnie na ziemię. Cuda przecież nie istnieją.