Wpatrzony w wodę nad brzegiem stałem. Nagle cichutki szept usłyszałem: Widzisz jak brzydkie są moje wody, kiedyś tak piękne, pełne urody. Ryby pływały, żaby i raki, poiłam ludzi, karmiłam ptaki. teraz już nie wiem co z sobą zrobić, nawet do morza wstyd mi uchodzić. Wspomniałem dawne rzeki pachnące, wody błękitne, trzciny szumiące. serce mi w piersi smutno zabiło. Cóż miała rację dawno to było.