nakarmiłaś mnie jak Bóg izraelitów manną z pachnącej dłoni pieszczotą niczym źródlaną wodą użyźniłaś pustynię zauroczyłaś czerwienią warg radosnym uśmiechem namiętnym spojrzeniem oplotłaś miłością jak nićmi babiego lata zatoczyliśmy koło następna jesień strąca rude kasztany a ja nadal cię pragnę jak orzeł przestrzeni