Bard Gdzieś na prawym mapy skraju ptak mu śpiewał o poranku, i cukrowy konik brykał, tuberozy stały w dzbanku. Spotkał muzę pomyślności na jarmarku pod Wawelem. Strofy składał tu z wieszczami i niepewność splótł z weselem. Jego serce szczerozłote zaplątane w dzikim winie poszło drogą za widnokres zboże mleć w niebieskim młynie. Przyjdą dni, których nie znamy, i powstaną tomy wierszy. Ze wszech figur w korowodzie kto dorówna mu, kto pierwszy. Pomarańcze, mandarynki i spowiedź bez rozgrzeszenia. Świecie nasz, tę jasną postać ocal nam od zapomnienia.