Kanwa wrześniowa Bieży rdzawy wrzesień, kwitną parasole. Dzieci w szkole. Parkowe alejki z wolna pustoszeją. Dni szarzeją. Róża głowę zwiesza w domowym ogródku. Witaj smutku. Strach na wróble w sadzie nie płoszy nikogo. Drzemie błogo. Pasikonik skrzętnie chowa partyturę w mysią dziurę. Stroją się w korale tarniny i głogi obok drogi. W anemicznym słońcu dziki bez dojrzewa. Żółkną drzewa. Wśród listowia rwetes. Konwent zapowiada odlot stada. Blada melancholia w białych mgieł welonie, we łzach tonie. Przestań, nie płacz głupia. Wrócą dni radosne znów na wiosnę.