odmrożenia

wzrok obojętnieje przed balkonem osłaniam tyły a zmysłów starannie wyostrzone igły przebijają skórę mięśnie ścięgna zerwane bandaże wpycham sobie do ust zapach uryny klei się do języka nie przywiązuję wagi szale kołyszą się na wietrze lokalizacja nawiewu nie jest rzeczą najważniejszą zachować resztki siebie - wyjść ucieczka będzie nagrodzona chłodem pod ciężkim kamieniem pełzam - beznoga jaszczurka w dzień odgryzania powietrza koncentruję się za lodowymi taflami dłonie zapominają wyłapać promienie szczelniej zaciśnięta źrenica przeklinam ten czas niech już nadejdzie dzień cierpkim zapachem świeżo skoszonej trawy zamykam powieki