Weź proszę łzy w garnuszek pozbieraj i nie łudź ciszy że będzie trwać, oczy mówiły twoje tak wiele a serce mowy tej nie chce znać. I okryj słowem, choćby zgubionym, nim je pokryje największy szron i się nie przejmuj mną tak zranionym, ty przecież będziesz daleko stąd. Pozwól mi tylko trawy zatrzymać, na nich twój zapach, na nich twój smak i naszą miłość znowu odkrywać, -zakwitający na nowo kwiat. Pozwól mi wierzyć że nie odeszłaś, gdzie będę patrzył tam będziesz ty, powiedz że kochasz mnie ciągle jeszcze i nie wiesz czemu płyną te łzy. Ja się uśmiechnę i pewnie wzruszę, powiem: wiesz miałem okropny sen, lecz czemu stoi wciąż ten garnuszek? a ciebie nie ma tu obok mnie?