Zatopione w zieleni ciała
Słońca wystają nie orbitalne
Z czerwonych środków powierzchni
Złote promienie wzroku

W niebiosa unosząc
Chmury odsuwają powolne
Górują nad horyzontem szaleństwa
I wracają do jasnowidzenia

Dojrzewają w blasku wiersza
Powoli blednąc
Czerń swą pogłębiają czystą

Usychają cicho
Glebę do końca jałowiąc z wyrazu
Jak pięknie padają