Rozkwitam bujnie, choć tak nieletnie są moje przywidzenia. Pęka w środku słowo - genezy nie rozumie nikt. Przyjrzyj się płodnym łzom - są zbyt duże, aby stały się okazjonalną pamiątką. Cisza, tak podobna do Ciebie, współgra z ziemią, odtrąca niebo. Jesteś zbyt delikatny, by wrócić na manowce. Wrzosowisko wciąż czeka na nawrót Twojej duszy. Pokuta, celnie zadana, złorzeczy przyjemności. Dziś to ja rozdaję karty - nikczemny jest każdy krok po więcej. Może miłość, może cnota pozbawią serce bliskości pozostałych uczuć? To pozłacane powietrze. To srebrzysty haust gwiazdy, co zalęgła się w kąciku oka. Wyrozumiała noc, co nie liczy już na poranek. Warto poczekać na wieczór, by wykląć księżyc, że zapragnął być kimś jeszcze.