Przychodzi czasem taki rozdział życia, który nie współgra z przyszłością, nawet pobliską, naznaczoną. W sercu panuje złość, co nie pozwoli istnieć pod prąd. Jestem, choć mój cień chadza własnymi ścieżkami. Pojawiam się, mimo że ciało odmawia posłuszeństwa, odrzuca cud i chwałę. Zaryglowana we własnej głowie, szukam upustu dla nienawiści, dla spadających gwiazd. Uskrzydlona, przekonana, że samotność zaczyna się o tej samej porze, odchodzę na drugą stronę lustra, gdzie czekają moje anioły, z przetrąconymi skrzydłami i łzami w oczach. Nie popełnię nigdy więcej tego samego snu. Nie zgodzę się na miłość – zbyt rozległą, aby ujęło ją moje serce.