Wszystko, co do bólu nienawistne, odchodzi bez niepotrzebnych warstw. To, co zbliża się nieuchronnie, jest przysięgą, ale zbyt pochopną. Nie potrafię odepchnąć od siebie wspomnień – wracają natrętnie i łapczywie w niewłaściwych snach. Lubują się w kłamstwie – w pozorach, za jakimi stale się uganiasz. Nie wiem, skąd w tobie tyle cienia. Nie pamiętam, kiedy ostatnio czułam twój strach. Sycę w sobie wolność – prawdę, co umiera bez ostrzeżenia. Pozostawiam po sobie niedomknięte okno – wystarczy, aby kochać na darmo. Nie rozumiem twojego języka – czy ciało wyraziło zgodę? Może ogień gaśnie pod powiekami? Jedno jest pewne: sen nie mieści się w łzach. Ból nie koliduje z rzeczywistością. Wręczam ci ciszę – sny stają się półprawdą, która usiłuje żyć.