Przejdź do treści
Czytanie

Parszywa mrzonka

Egzystencjalne
Tkwię tutaj, uziemiona w swoim szaleństwie. Moja własna głowa wie lepiej, kiedy mam zasnąć, kiedy zabraknie powietrza. Światło nie sprzyja dziś cieniom. Krzyk, choć obojętny, cofa się bezszelestnie. Przyznaję się do jutra – do jego skarg, do odległości. Pomyliły mi się życia – to, które pozostało, okaże się parszywą mrzonką, białym tangiem, osamotnionym losem. Usycham z braku łez. Przemijam wiernie – nie słyszę poszumu gwiazd. Okłamuję swoją teraźniejszość. Zbliżam się do strachu, pobliskiego, na wyciągnięcie nieba. Pomnożę dzisiejszy plon – ofiara należała mi się od samego początku. Nie liczę słów, które odebrałeś.
228 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

1 online · Artur83

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.