Wyślizgane klamki. Okna zamknięte na oścież. Przebrana za Boga, dziś jestem tanim usprawiedliwieniem samotnych. Pora rozliczyć się ze światem. Czas, aby zaufać ludziom. Nie ukrywam serca, nie domykam powiek – niech do środka wpadnie odrobina czystego powietrza. Nie wierzę w zmysły, nie ufam przeszłości. Być może okażę się kamieniem, który latami nosiłeś w kieszeni. Podchodzę do bolesnego ciała, do płowej duszy – nie będzie wybawiona. Wciąż nosisz w sobie żałobę po uśmiechu, jaki okazał się zbyt senny. Do wiklinowego koszyka zbieram cienie ludzkich sumień. Być może powrócę, aby zastać bezpłodną noc, przekrzyczany testament.