Życie budzi się każdego ranka, nie wiedząc, że śmierć oddycha tuż za jego plecami. Idą razem przez świat, jak światło i cień przywiązane do jednej godziny. Bez śmierci kwiat nie wiedziałby, że kwitnie. Bez końca chwila nie miałaby wartości. To przemijanie uczy nasze dłonie, żeby mocniej trzymały to, co kochają. A jednak śmierć także potrzebuje życia. Bez niego byłaby pustym pokojem, w którym nie ma czego utracić. Każde narodzenie zapala małą świecę, a każdy płomień od początku zna ciemność. Nie dlatego świeci mniej pięknie, lecz właśnie dlatego drży tak rozpaczliwie. Życie i śmierć piją z jednej rzeki. Jedno nazywa wodę początkiem, drugie pożegnaniem. A my stoimy pomiędzy nimi, ucząc się kochać świat, który nie potrafi zostać, bo tylko to, co może umrzeć, naprawdę wie, czym jest życie.