IX W granatowo szare tętno miasta jak z mgły ulepieni weszli i parli naprzód bezcieleśni w dusznych oparach i dymach duszących rozlali się szeroko pomiędzy wąskie ulice szerokie drogi białe mieli lica i chód ich ściszony po dzieci przyszli niewinne istoty o jasnych oczach myśli po głodnych i zgnębionych w mieście biedy na place zabaw wstąpili jak czarne kruki zasiedli nastroszyli wpatrywali wąsko w ofiar swoich cienie upatrując wybrane dziecię królowa ich posłała każdy zapomnienia nosił brzemię zamknięte w małej kuli do pasa przytroczone podchodzili częstowali dzieci nieświadome one z ufnością jadły cukierki i zapominały gdzie dom gdzie matka uprowadzenie było łatwe same szły przez most przez drogę wąską kładką las las szeroki jak obca ziemia obca mowa zapomniały nic nie ma.