XV Noc szybko spadała podniosła głowę Ruana myślałam że inny ma wygląd pogłaskał włosy jej gładkie wsunęła dłoń wąską pomiędzy twarzą naprzeciw kamieni może się bała czas i przestrzeń nie istnieją jak wiatru tchnienie słowa górującego nad nią biała jego głowa promienie swoich poznały otwarły się wrota i weszli w pustkę gdzie śmierć mieszkała wszystka żywa istota w tym miejscu próżnią się stała milczeli oddech wstrzymując miasto bez ducha bez zieleni i granatu tylko pustka stopiona w szklane skały setki lat bez podmuchu nikt nie słucha i nikt nie odpowiada to największy strach była tu wiele razy w snach znała drogę pomału bez pośpiechu w jego źrenicy stała podał jej kod i weszli aż ziemia zadrżała przyszły nieznany świat zaprojektowany nim odeszli kilka węzłów aby z pyłu popiołów powstała otworzyła wejścia w nowy czas i przyjął ją całą tak jak była schylił się do niej nisko tak miało być na niego czekała.