XI Uspokój swą duszę uspokój słowa przepowiednia jest prosta pójdziesz do miasta w kraju za wodą gdzie domy wysokie z drewna stoją drewniane domy i ulice wysokie zewnętrzne schody duże okiennice światło błękitem odbija szyby dni pogodne jasne pozornie w domach podstęp i śmierć się kryje pokoi dużo niedużych w jednym z nich rozmowa panna stoi młoda ciemne włosy blade lice suknia ślubna biała długa tłum przybiera welonami ona odkryła tajemnice wkrótce skona ślubu nie będzie przeklęta jest ona jest pismo na biurku w starej księdze nikt go nie chowa i nikt znaleźć nie może tam proste słowa kto zabił i dlaczego obok kanapa stylowa z brązowym obiciem z małego pokoju prowadzi droga do jeszcze mniejszego tam stół rzeźbiony szafka na niej zegar gdy szybę otworzysz klucz w pudle się kryje weź go otwiera drzwi w pokojach wielu jeśli nie uda ci się uciec nóż przy biurku wbiją ci nieznani i nienaznaczeni śmierć dziewczyny będzie daremna wszystko zabiorą nikt się nie dowie i nie przekona sprawa i przepowiednia skończona dziękuję ci podniósł pobladłe lice wiem kim dziewczyna ta uduszona.