Płyną myśli z Ziemi do Nieba, szukają sensu, pytają gwiazd: "Po co się rodzić, gdy umrzeć trzeba? Czemu tak szybko ucieka czas?" "Po co przemierzać cierniste szlaki, patrzeć na nędzę i krwawe łzy, gdy życie ciska kłody pod nogi a serce ciągle przed jutrem drży?" Zło jak szarańcza pożera przyszłość, czarci wciąż w skrzydła stroją się białe. Kłamstwo podnosi do góry głowę, znowu ktoś pragnie walczyć o chwałę. Dobro tak cicho kroczy po ziemi, wzgardzona miłość połyka łzy. Na świecie ciągle przybywa cieni, prawdę odróżnić trudno od mgły. Niebo jest ciągle bardzo daleko, krzyk nie przebije brzemiennych chmur. Może choć ty, przyjazna rzeko obojętności rozkruszysz mur? Andrzej Iwanowicz, Wrocław 21.03.2026r