tylko pocałunek błądzi po wilgotnych wargach niczym puch unoszony wiatrem ręce bezradnie poruszają palcami w poszukiwaniu twoich dłoni słońce skryło się za zasłoną rozczarowania to nie pożegnanie orkiestra nadal będzie grała lecz serce nie rozumie wyrywa się z piersi chcąc lecieć za tobą pojawiasz się jak burza wypełniając atmosferę dziką namiętnością w ekstazie szaleństwa i pożądania łamiesz wszelkie zasady usuwając je jak chwasty z ogrodu rzucasz wyzwanie losowi trzymając w garści każdą chwilę wyciskasz ją co do kropelki później znikasz pozostawiając zapach tęsknoty na długich dniach bez ciebie