brak mi przestrzeni w smogowym mieście łopotu skrzydeł i szumu drzew kojącej smutek zielonej pieśni łagodnej fali i krzyku mew brak mi szepczących leśnych strumieni płonących maków wśród złotych zbóż nieba w błękitnej jeziora toni gwieździstych lilii i dzikich róż wciąż ta tęsknota nieugaszona która nawiedza duszę we snach prowadząc nocą przez dzikie pola gdzie wróżki tańczą wśród bujnych traw tam aniołowie graja na lirach a złote włosy im plącze wiatr słowa miłości po lasach płyną i Bóg łaskawiej patrzy na świat miasta niech krzyczą milionem świateł tysiącem reklam i magią lóż ja pragnę tylko nad brzegiem stawu słuchać rozmowy niewinnych brzóz