Przez bramy parków i przez skwery lekkim krokiem jesień weszła już do miasta. Jak zgarbiona staruszka na ławce przysiądzie, odpocznie, to znów jak młoda dziewczyna…

I znów nadchodzi czas… Z utęsknieniem czekam na ten jeden dzień. Już niedługo, może za chwilę, spakuję plecak…, i wyruszę na Mazurski szlak. Znów przywita mnie obraz ten sam, lecz piękniejszy, ten, który z bajki Andersena…

Wieczór zapadł już. Nie słychać ryku spienionych fal, ich białe grzywy rozczesał wiatr. Nad plażą jeszcze gdzieś, mewy krzyk i latarni morskiej światło…

Gdy słońce za jeziorem kryć się zaczyna i ptaki do snu się szykują, schodzę na brzeg jeziora i ku ostatnim dnia promieniom wyciągam ramiona. Cicho podpłynął łabędź i ku mojej dłoni pochyla szyję. Czy chce mi coś powiedzieć…

Miasto fabryk, włókienników, tkaczy i innych rzemieślników. Niegdyś miasto pięknych kamienic, pałaców, parków i ulic. Tak dawno już nie tętni życiem, pełnym robotniczego gwaru. Moje miasto upada zmęczone…

Moje Mazury – piękne, lecz dla mnie piękniejsze, tak ciche, lecz radością wszelkiego życia głośne, tak czyste i prawie nie znane. Wydają się być obrazem ze snu. A jednak są, istnieją naprawdę. Tak namacalne, pachnące, graj…

Miasto już cichnie. Noc nakłada kolczyki z gwiazd i zamyka rozjarzone światłem oczy blokowisk. Drzewa szumią swoje dzieje, tuląc w swych gałęziach ptaki do snu. Senną mgłą otulone ulice, czekają na kolejny dzień. Rozkrzyc…

Przyjechać na Mazury, to jakby odnaleźć część jeszcze nie zranionego serca świata. Nie rozdarte buldożerem i dotykiem wielkich miast. Mazury…jak zamknięta księga czarów, spełniająca wszystkie marzenia. Tu poznajesz jeszc…

Dumny i piękny Nowojorski Manhattan, niegdyś, pamiętam, jakby to było wczoraj - serce wielkiego miasta. Dzisiaj tego serca już nie ma, nie ma nic. Pozostał pusty plac i łzy bliskich i tych, którzy pracują przy usuwaniu…

Za oknem śnieg i ulica nocą uśpiona. Taka pusta i cicha, jakby odmieniona. Patrzę przed siebie i może tylko mi się zdaje, czy ktoś ciągle zabiegany, nagle zamyślony nad czymś przystaje? I już nie, nie myśli o tym, aby znów…

Byłam jak łódź we mgle, szukając siebie na morzu życia. Lecz wypłynęłam na właściwy kurs, więc pozwól mi popłynąć w przód, nie zgubić się w zaułkach wysp. Pomóż mi utrzymać ster, bądź mym kapitanem, abym…

Spójrz, tam w lesie przy drodze jakiś cmentarz żołnierski zupełnie zapomniany. Tam wierzba płacząca jak staruszka zgarbiona nad jakąś mogiłą. Nad jakimś starym krzyżem z tabliczką, lecz nikt nie odczyta co na niej, mchem…