odżywa w nas głód spazm zapożyczony z niewinnej wyprawy po szczęście odradza się łagodna cisza zastępuje strach miłością zamieniłam się na łzy z Bogiem rozrzuciłam po okolicy smutne spojrzenia wymierzone w martwy punkt zamyśliwszy się nad bezsensownym czasem zbieram po sobie okruchy powietrza skazy oddechu tkwiące w moich słowach wątła jest twoja dusza wątlejsza od serca w którym kiedyś mieściła się cała katedra modlitwa pozbawiona skrupułów przyszpilona do nieba płomykami łez konam bez pożegnania bez zbędnych ceregieli