Czy to, co nie mieści się w słowach, na zawsze pozostanie samotną myślą? Czy to, co lśni jak ostatni oddech spadającej gwiazdy, jest tylko głuchoniemą nocą? Przychodzę, cała pogrążona w nieznajomych pocałunkach, domagam się kłamstwa, które opuściło przypadkiem twój strach. Przeobrażony w nikczemny sens, kołyszesz się na tej wzdętej, czarnej fali, która zagarnia twoje człowieczeństwo, nieodkryty przypadkiem wiersz. Przyjdź, zanim ostatni sen zda sobie sprawę, że bliskość zmysłów koliduje w moim sumieniem, z poczuciem wstydu. A kiedy obumrze ostatnia kropla krwi, kiedy spokój zagłuszy wołanie o pomoc - spotkaj się z moim snem, podaruj kromkę słowa, która nasyci mój dziecięcy głód.