zanim przybędziesz poczuj z całych sił ten jeden jedyny poemat zadedykowany zbyt pośpiesznie dla moich smutnych słów zanim spojrzysz w moją stronę ucałuj ścianę u stóp uratuj przed obojętnością która przepełnia pełną kolekcję zmysłów syci mnie tanim powietrzem przez szpary w powiekach sączy się namiętność wyłania dotyk który urozmaici wieczność uśmierzy zbyt ubogi uśmiech pewnego razu o zachodzie księżyca do naszych słów wtargnie upojna ballada i obezwładni nasz niepokój cudzołóstwo z jakim stale się zmagam wciąż odrzucam smutku wydrążony w skale pamięci nie przyznawaj się do winy nie uciekaj przed własnym oddechem