Mroczny Mesjaszu, otwierają się przed nami nowe drzwi. Drzwi, których nigdy dotąd nie wyważyło żadne serce - ani twoje, ani wszechświata. Zamyka się za nami okno - szyba zbyt czarna, abyś dostrzegł jasność poranka. Są ściany, bezwzględnie zamknięte, najeżone czterema kątami. Ja na tych ścianach maluję dla ciebie raj - inny niż zwykle, sprzedany po okazyjnej cenie dla miłości. Mroczny Mesjaszu, twoje serce wciąż pokutuje za grzechy nieśmiertelne, popełnione przez kogoś, kto nigdy nie będzie człowiekiem. Gdzieś w oddali pozostała niedokończona modlitwa, podobna do tabliczki mnożenia, którą namiętnie odprawiam. Przytulam się do gwiazdy, zdobiącej twoją przyszłość, skazaną na jeszcze jeden zmierzch. Nie ma w nas dość czasu, aby ułaskawić winę, pozbyć się niewiary w ciało. To okruch świeżości, słonego obłędu, zabarykadowanych słów.