Przejdź do treści
Czytanie

Blizny uczą życia

Melancholia
Przychodzimy na świat z pustymi kieszeniami. Życie wkłada do nich kamienie i światło, ucząc nas ciężaru jednego i kruchości drugiego. Długo nie wiemy, co warto zatrzymać. Młodość biegnie po schodach bez poręczy, pewna, że ziemia zawsze ją złapie. Dopiero upadki uczą kolana pokory, a blizny zaczynają mówić językiem map. Gubimy ludzi, drogi i dawne wersje siebie, lecz z każdego pożegnania wynosimy klucz do drzwi, których wcześniej nie widzieliśmy. Dorosłość także błądzi po omacku, tylko lepiej ukrywa drżenie dłoni. Wciąż zdaje egzaminy bez podanych pytań. A czas przewraca nas jak strony, aż marginesy zapełniają się doświadczeniem. Do ostatniego dnia poprawiamy własne odpowiedzi, ucząc się żyć z każdą nową zmarszczką, choć ostatnią lekcję zawsze zabiera ze sobą cisza.
91 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

1 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.