Całe życie pytamy drogowskazy, którędy idzie się do szczęścia. Zdzieramy podeszwy na cudzych ścieżkach, niosąc w kieszeniach mapy, na których ktoś zapomniał zaznaczyć nasze serce. A szczęście nie zostawia adresu. Czasem mijamy je rano w drzwiach, nie poznając jego twarzy, bo spodziewaliśmy się czegoś większego. Szukamy go za następnym zakrętem, w pełniejszych kieszeniach i dalszych miastach. Tymczasem ono siada przy naszym stole, grzeje dłonie o kubek herbaty, ukrywa się w czyimś „zostań”, w świetle zapalonym dla naszego powrotu, w ciszy, która przy kimś nie boli. Dopiero czas ściera nam oczy z marzeń i pozwala zobaczyć to, co było blisko. Może szczęście nigdy nie było metą, tylko światłem, obok którego szliśmy całe życie.