Czasem wracam do siebie sprzed tylu lat,
jak do domu, którego już nie ma.
W pamięci wciąż pali się światło,
a ja stoję pod drzwiami bez klucza.
Tęsknię za dziewczyną, którą byłam,
za jej kieszeniami pełnymi jutra.
Nie wiedziała jeszcze, jak szybko przemija lato.
Pamiętam wieczory pachnące wolnością,
śmiech rozsypany na pustych ulicach.
Wtedy czas nie miał ostrych krawędzi.
Wydawało mi się, że wszystko dopiero nadchodzi.
Nawet smutek był młodszy ode mnie.
Dziś przeglądam dawne fotografie
jak listy wysłane z nieistniejącego kraju.
Rozpoznaję twarz, lecz nie umiem do niej wrócić.
Chciałabym jeszcze raz pobiec bez powodu,
wierzyć, że noc nigdy się nie skończy.
Nie liczyć strat ani kolejnych pożegnań.
Mieć przed sobą więcej niż za sobą.
Lecz młodość nie zostawiła adresu,
tylko kilka piosenek i zapach letniego deszczu.
Więc czasem zamykam oczy, żeby ją zobaczyć,
zanim znowu odejdzie beze mnie.
16 odsłon