Noc prześliznęła się przez balustradę
Sumiennie zawłaszczając dla siebie co lepsze
Pokryte kurzem biurko, niedopitą kawę
Niedoczytane książki, nieskończone wiersze

I tylko znużony człowiek dotąd niezdobyty
Wpatrzony w mrok za oknem, przy zmarszczonym czole
Układał kolejny pejzaż z szarych barw ulicy
I szukał samego siebie, wśród innych, tam, w dole

Szał świateł przenikał ciemność w obumarłym mieście
Jakby człowiek zapragnął gęstą noc wywłaszczyć
Oświetlając co wieczór coraz większą przestrzeń
Kamienic, ulic, domów, bez nazwy, jak zawsze