spiro136

Aniołek siedzi na pufie, pryszcze ma na twarzy. Chciałabym w myślach mu czytać, wiedzieć o czym marzy. Fiołkowe, duże oczka śmieją się figlują. Włosy nieujarzmione w nieładzie falują. Chyba pojęcia nie ma, że jest z A...

Babcia pomarszczona jak stary rodzynek, przed klawiaturą siedzi i puszcza se dymek. Zdjęcia sprzed drugiej wojny znajomy obrobił, zamieścił stosowny napis seksbombę z niej zrobił. W necie fotki zamieścił, tam gdzie...

W przydrożnym rowie siadłam, smutkiem zamyślona, dławiąc się pustym żalem, że me życie kona. A było wtedy chłodno, jak w wilgotnej norze. Pleśnią wkoło cuchnęło, trupie grały zorze. Słyszałam wkoło tylko odgłosy pusty...

Szczęść Boże na ławce siedzi, jak czarny posąg artysty co kształt rubensowski miał za rzeczywisty. Długa kiecka spowija jego boskie ciało i raczej nikt nie powie, by się kiepsko miało. Wierny poddany z daleka, Szczęść...

Z daleka już czujesz, że pluję i biję. Kolczasta obroża oplata mą szyję. W sukni mnie nie ujrzysz, nie te czasy panie, kiedy wszystkie mdlały na twe zawołanie. Bojówki dodają mi hartu ducha w oczach mych pogarda, która j...

Strawiliśmy siebie jak pająki wzajemnie wysysając chęć poderwania się do lotu. Zostawiliśmy, po sobie chitynowe pancerze nałożone na szarość dnia codziennego. Trwaliśmy, motając się w krzyku i ni...

Czwarta czterdzieści budzik nastawiony, start do kieratu, znowu zapewniony. Pięć godzin wciskania się w miękką poduchę, nawet komar nie budzi, co brzęczy za uchem. Zamykam oczy z nadzieją,że rano. Nie będzie mnie bo...

Wyrażać własne myśli, dla innych zbyt zawiłe. Wędrować drogami,które innym wydają się dziwne. Zadawać pytania zaskakujące, czekać na odpowiedź. Fantazjować nie bacząc, czy ktoś w czoło się nie puka. Śmiać się na gł...

Kręte, strome, ruchome stopnie. ślisko zaufanie, zrozumienie, lojalność, prawda, wiara opadają drażniącą chmurą, ciężkim pyłem przygniatają, wbijają w ziemię, blokują ruch Nikomu, nie było dane zakołata...

Niemrawe, zimne słońce, słabo grzeje łąki. Rzucam zmrużonym okiem z brzęczącej skarbonki. Patrzę na łachy trawy wyniszczonej zimą, kamieniami przykryte i błotnistą śliną. Drzewa cieniem spowite, straszą konarami. Cze...

Puk...puk.. Otwieram... O Boże...! Znowu ta czarna dama. W zwiewną,gotycką suknię i szary gorset ubrana. Z bladych jej sennych oczu, smutek dziwny spoziera. Aurę żalu roztacza, z wiary i sił mnie odziera. Chwil...

Wiem,że jestem wierszokletą, żadnym lirycznym estetą. Nobla nigdy nie dostanę, to Szymborskiej było dane. Jestem totalnym chaosem, mruczę w głowie lub pod nosem. Chaos panem mej twórczości, bo to lord różnorodności. Zło i...