pozwól mi

najczęściej zwalniam o świcie wieczorem kładę palec na ustach żeby mówić potrzeba mi ciszy wtedy drewniane stróżki spadają spokojniej od dnia w mieście ludzie mają swoje kawałki ulic czasami tory lub zakrętasy w siatkach noszą marzenia przeglądam cały katalog skrzętnie zapamiętuję oczy usta zaciśnięte szczęki czasami sztuczne uśmiechy w zawieszonych spojrzeniach błąka się oczko w pończosze wzdraga otwarte rozcięcie jabłko w koszyku pani z pekińczykiem w ciemnych okularach odbity obraz balkonu z dzwonkiem nad hałaśliwą głową szklana kula i oko zabarwione złotem pasy w których nie ma miejsca na rozczochrany tatarak ma przyjść sezon Ashbery siedzi w fotelu wyraźnie patrzy na mnie jak na każdego szczególnie splunął Jean Genet a ty nie możesz się nadziwić wiem co za chwilę powiesz tym wszystkim można oświetlić Los Angeles spróbuj proszę zapisz się na kurs swobodnie przepływającej myśli żeby uderzyć szukasz kija ale z patykami mam pakt i pod trzcinę zbyt giętkie ciało