miała trochę okruchów sypnęła jak gołębiom ziarna otarte o serce ledwie dojrzałe w czerwieni ale ja już jadłem gorczycę cynamon z ręki nadal kaleczę oczy gdy zamieszka w nich noc obraz na podobieństwo oszukanej mi...
← mkc47
Utwory
pochyl się tutaj echo nic nie znaczy prawdziwe imiona nie sięgają daleko za morzem ten sam klon pochyla się nad wodą mógłbym być chłodem wieczoru gałęzią bzu zajrzeć w oczy to takie banalne być na szczycie piramidy...
nie proś gdybyś była tylko zmyślona będę już sam doglądał dni wiatru w koronach drzew bogatszy każdą chwilą światłem przebiegnę ścieżki które i beze mnie westchną pomrukiem burzy zapachem lata zamieszkam w dotyku wcią...
czasami odwiedza mnie Bóg bez patosu i zbędnej oprawy zagląda przez otwarte okna zwykle milczy pijemy herbatę z porcelanowych filiżanek delikatnych jak dłonie babci stara się bym wybrał to lepsze z menu życia gdy s...
w moim domu z piasku i mgły osypują się myśli dobre dopiero zastanowią się jakimi się stać przez nietrwałe ściany księżyc karmi światłem gwiazdy parę kochanków którzy obchodzą swoją chwilę końca świata wiatr porusza...
frazesy z przeczytanych gazet wysłużone poglądy na życie gdzie śmierć ma wypieki na twarzy a głupota i krzywda mają swój czerwony dywan wybiórczo odsłuchuję rozmowy z wnętrza kamieni czy drzew zwykle milczą zamyślone trwa...
już tutaj byłem wzgardzony ciszą mam tylko siebie żongluję myślami mrok rozstawia szachownicę mat w dwóch posunięciach rozwiązuje problem wyborów zima wydziobała resztkę lodu drzewa jak ptaki objęły niebo wiatrem
za plecami nie trzymał piłki ani książek oprawionych w twardą skórę gubiłem się w pytaniach błędy przekuwając w odpowiedzi nauczył mnie jakim się nie stać pamiętam go pośród butelek wycelowanych we mnie jak lufy kara...
rozmowy na tematy bliźnich są daleko bardziej zajmujące niż samotność wycięta z metrażu pokoju nie poddająca się dobrym czy złym uczynkom ludzkie słabości są mi bliższe niż wrzaski rozochoconego alkoholem sąsiada świadomoś...
przeszła obok miała spokojne pogodne oczy pomyślałem o łabędziach owiniętych szyjami główce noworodka okrytego ciepłem matczynych ramion mężczyźnie który musi sprostać obowiązkom wykuć w skale wspólny dom rozpalić ognisko...
w zielonych oczach kota wyleguje się natura cisza bez granic czasu podaje łapę tygrysowi z okresu kredy znajduję w nich zimną kalkulację przy wyborze odpowiedniej ofiary i puszystą natarczywość kobiet z dawnego Korynt...
w politurze fortepianu zatopione nuty jak zęby prehistorycznego ptaka który uczył się śpiewać pod niebem wszechwładnej dżungli któryś z praludzi wyartykułował dźwięk pod wiekiem naprężone rzędy strun postronki nerwów nas...
odeszła gdy spałem zabrała rakiety śnieżne żeby nie zostawić swoich śladów żal był kłucia puszczanie latawców z myśli i inne pierdoły mówię tak z perspektywy czasu każdy to zna i uważa że jego smutek sic ból jest najgors...
ta bajka ma miliony zakończeń na ławkach w parku w pokojach wypełnionych dymem z papierosów okaleczonych myśli snów na dnie przepaści zatopionych pomysłów na dnie szklanki z tanią whisky ale ja lubię jej początek swoistą...
nieproszona noc jak prośba w każdym niewypowiedzianym słowie ile dałbym aby zobaczyć swój cień zaplątany w twoje myśli wargi jak wygasłe ognisko tętnice pełne lodu oczy o surowych brzegach jak dwa księżyce przeglądaj...
zostałem więźniem ciszy szeptem dla siebie milczeniem usta które wino spijać miały tylko mgłą pejzażem oniemiałym z wyboru palcami w drogowskazy oczy poniosły gdzie światło brodzi prosząc o uśmiech czy podanie dłoni ziemi...
nie odejdę od razu zapamiętają mnie drzewa pod którymi szukałem cieni kamienie oparte o moje troski kwiaty zwłaszcza róże pośród których szukałem zaklęć miłości i może jeszcze ktoś z ludzi z którymi wymieniłem zwykły uś...
jestem powiedziano mi o tym równo 49 lat temu wśród sobie podobnych rozrzuconych po wszystkich drogach kamieni czy gwiazd nadal pytam kim jestem sadem wiosną pokrytym całunem białych kwiatów studnią w której przegl...
odwiedziłem ją w miejscu po dotyku zostało zadrapanie spowolniony ruch gałek ocznych po nitce do światła tam gdzie schodzą się gromady bezpańskich gwiazd tak to pamiętam w rozbłysku raz za razem twarz w kałuży pomars...
gasną myśli jak światła zamknięte pod kloszami lamp części snów w których pasma szarości na przemian z wisienkami na torcie lub szklanką dobrej whisky proponują niemoralne rozwiązania w śmietnikach uczuć czas się zatrzy...