Utwory

nadano imię już zaistniała w gwiadozbiorze odleglej galaktyki stąpa poezji niesmiało dotyka nadano jej miano w błękitach szukając niebytu niedosięgłych krain niebyłych wersach poetów zapisanych im wierząc nim wzejdzi...

nie opierają pleców o mur nie zginają karku na cios nie chylą głowy przed posągiem nieskromni przebierać w gestach skromni w wymowie mało sylab w słowie ważą sprawy na mniej istotne o ważnych wolą milczeć niepokorn...

wiosenną porą lasy szumią zielenią zapach ambrozją upaja mchy ścielą dywany paprocie nieśmiało wychylają listki promień słońca zalśni na polanach poziomki ze snu budzi stawy oczy otwierają zielono-niebieskie echo kumkanie n...

idź po horyzont zielonych wzgórz tam ptaki czekają na pieśń w trelach słoneczna miłość idż tam gdzie rozśpiewana przebogatych tonów tonację rozrzuca jak tęcza masz dar wyczarujesz siedem zórz jedną melodię zmienisz w ballad...

w zagajniku panien młodych brzóz z warkoczami zielonymi białe sukienki nakrapiane cętkami w dotyku jedwabiste ciepłem soków grzeją moje dłonie mrówki niosą igliwie budując wieżę wysoką w paprociach szeleści wiatr kładąc si...

gdyby milczenie wypowiedziało bo słów znanych tyle a przemilczenie jak hostii podniesienie wznosi światło z promieni krwawiącego serca na te słowa z ust bożych spisanych w piśmie umysły światłe ucichły w monstrancji złącz...

Z rzeczy świata zostaną tylko dwie ,dwie tylko. Poezja i dobroć...i więcej nic.. Umiejętność nawet bez dwóch onych zblednieje w papier Tak niebłahą są dwojce te siostry dwie... Cyprian Norwid nie niszczcie poezji proszę noktu...

polne ścieżki rozmyte deszczem kruki otwarte skrzydła zawiesiły w obłokach ołowianych żal wykrzyczany idę na sąd za niewinność skazana lepiej było schować w lesie moje wszelkie przemyślenia drzewa szły ku mnie szumiąc sen...

to co mam i to czego nie ma czego nie posiadam i nie doświadczę jest mało istotne... otwieram część swojej duszy tak trudno wypowiedzieć a mówiąc ranię innych milczeć-tak aby milczenie przelane na papier mówiło...

wszystko co mam to nie dla siebie lecz Bóg potrzebuje moich rozmyślań ciężaru trosk niewylanych łez nie smutków lecz uśmiechu tak szczerego zabarwia twarze tych co codziennie ulicą się śpieszą mam wszystko nie mając n...

wasze istnienie mnie nie męczy widzę za oknem drobne fragmenty czym są...cokolwiek powiem dziwią się mojej osobie biorę ukochaną gitarę w niej szukam słów i nie wiem czy warto wyśpiewać co we mnie jest a co nie jest dostr...

Daj mi dwa wyrazy, a napiszę poemat z zwykłych prostych dni wypowiedzianych słów, o porannej porze wpatrzeni w siebie, twój błękit oczu zwróconych w moją stronę, mowa złączonych dusz spójrz głębiej tam ja Twoja na zawsze...

na klawiaturze wystukane dźwięki pierwsze strofy piosenki śpiewałam gdy noc męczyła pieśń z baśni o damie zakochanej tyś wtórował refrenem wybacz-proszę ucichnę muszę moja pieśń zostanie z tobą wspomnisz ćmę szarą w paj...

jedno co uzdrowić może to nie wiosny cud poeci poetycko wychwalają jej czar malarskim zmysłem upiększą barwami a serca chore bólem przejęte cielesność tak męczy uciekać chce dusza w światy nierzeczywiste krok zwolnij...

noc w białej poświacie anioł się żali zimne dłonie ogrzewa w moim sercu chłód przenika na wargi niecałowane nocami gdy siedzi ukryty w obłoku zamyślony z różą rosa nie spływa łzy niebieskie z bólu w czerwień zamienione...

"zimowy wiersz" barwa twoich słów rozgrzewa ciało moje barwa słów cień wspomnień bólu krzyk to nie wina zimy zimny chłód spowija moje ciało to nie wina zimy to brak twojego głosu bicia serca ciepła ust czuję chłód p...

w oddali pejzaż pędzlem nie oddam barw zbyt boskie blisko nas rysunki kształtów czy prawdziwe dotknij powietrza mgły nie ma nic woda spływa z dłoni bezbarwna krew płynie żyłami dotknij ciała jestem lecz może to z...

pocałunek w usta niedowierzanie zapach jesiennej róży wpatrzony w moją twarz widziałeś ciepło słoneczne szeptałeś-jesteś latem a ja chłonę barwy źrenic te małe w nich rozgwiazdy tkliwość w rysunku warg mówisz o sobie a ja...

tęskno mi za tą krainą gdzie nizinne hale wielobarwne sploty z łąk tkają kilim z kwiatów polnych tam San złociście brzegi opromienia tam cisza u stóp leskiego kamienia zła macocha córkę klątwą naznaczyła bo kochała gorąco i...

czemuż to poezjo w sercu dziecka zabrzmiałaś oczy szeroko otworzyłaś na otaczający świat piękno przyrody spisane zakochanie wyznane w sekretnym pamiętniku w welonie szumiał wiatr weselny i lata prozą spisane w biegu by wy...